مهدی موحدی بکنظر اظهار کرد: یکی از شاخصهای مهم که معمولاً نظامات مالیاتی را با آن شاخص میشناسند و یکی از نشانههای پیشرفت اقتصادی محسوب میشود، نسبت مالیات به تولید ناخالص داخلی یا T به GDP است. دولتها اگر بخواهند درآمدهای خود را از مالیات افزایش دهند و از وابستگی به سایر منابع ناپایدار و طبیعی بکاهند باید به سمت افزایش مالیات بروند.
وی افزود: در کشورهای پیشرو نسبت مالیات به تولید ناخالص داخلی به طور میانگین ۳۳ درصد است. در کشورهای اروپای شمالی و غربی این عدد به ۴۰ درصد میرسد. در فرانسه و دانمارک حدود ۴۵ درصد تولید ناخالص داخلی که توسط مردم و فعالان اقتصادی انجام میشود را به عنوان مالیات اخذ میکنند؛ یعنی حدود نیمی از توان تولیدی این کشورها به مالیات اختصاص مییابد.
سخنگوی سازمان امور مالیاتی خاطرنشان کرد: در ایران به جهت ضعف تاریخی که در وصول مالیات وجود داشته و وابستگی به منابع طبیعی، درخصوص مالیات به مثابه یک درآمد پایدار توجه چندانی نشده و نرخ T به GDP چندان بالا نیست. در انتهای دهه ۸۰ خورشیدی و اوایل دهه ۹۰ سهم مالیات در تولید ناخالص داخلی کشور به ۸ تا ۹ درصد رسید اما در ادامه روند نزولی طی کرد. تا سال ۱۴۰۰ که این عدد به حدود چهار درصد رسید. از سال ۱۴۰۰ به بعد دوباره سیر صعودی به خود گرفت که تا سال ۱۴۰۳ مالیات نزدیک به ۸.۵ درصد تولید ناخالص داخلی را در بر گرفت.
