در روز معلم، تحسینها تنها تقدیر از یک شغل نیست؛ ستایش ارادهای است که نشان داد حتی در سختترین شرایط جنگی، علم میتواند سلاحی باشد برای ساختن نه تخریب و معلم، نگهبان اصلی بقای تمدن در دل تاریکترین لحظات تاریخ است.
در روزی که برای تجلیل از «معلم» سخن میگوییم، روایت ما با روایتهای معمول متفاوت است؛ ما از معلمانی میگوییم که کلاسی برایشان وجود ندارد اما کلاسشان، تمام هستی و زندگیشان است. در حالی که صدای گلولهها و بمب، آرامش روزمرگی را از بین برده، معلمانی در ایران ایستادهاند که قلم خود را به جای سلاح، در سنگر علم و دانش برداشتهاند.
این گزارش به مناسبت روز معلم و برای ادای احترام به آن دسته از آموزگارانی است که در شرایط دشوار و بحرانی، از مرزهای مدرسه فراتر رفتهاند؛ معلمانی که با عبور از ترس و دشواری، دانشآموزان را به خانههای خود پناه دادهاند تا در میان حصار بیامان جنگ، چراغ دانش را خاموش نکنند. از کسانی میگوییم که فراتر از نقش «معلم» رفتهاند تا در میانه آشوب، نسل آینده را از غرق شدن در جهل نجات دهند.
آنچه امروز در میان این ویرانیها و سختیها میگذرد، تنها یک فرآیند آموزشی ساده نیست؛ بلکه یک «مقاومت فرهنگی» است. معلمانی که دانشآموزان خود را در خانههایشان میپذیرند، تنها درس ریاضی یا ادبیات نمیدهند؛ آنها درس «ماندن»، «امید» و «زنده بودن» را میآموزند.
علی اکبر صیدال تدویی
