به گزارش منجنیق نیوز دیروز ۵ آبان ماه حداقل در این ۲۰ سالی که شاغل در مطبوعات و رسانه های استان خوزستان هستم برای اولین بار به همت خانه مطبوعات استان خوزستان جلسه ایی ویژه کمیته های تخصصی خانه مطبوعات برگزار شد و مدیران کمیته ها در این جلسه حضوری فعال داشتند.
جلسه فوق حاوی نکاتی مثبت و بعضا گلایه دوستان اهل قلم بود که هر کدام به جای خود قابل رسیدگی و پیگیری است و می طلبد همه عزیزان در کنار یکدیگر و با جمع بستن ایده ها و تفکرات بهترین ها را در راستای خدمت به اهالی رسانه به اجرا درآورند.
اما طبیعی است وقتی چنین جلسه ای برای اولین بار در تاریخ تشکیل خانه مطبوعات برگزار شود برخی هم حواشی درست کنند که بیشتر احساس من نگارنده بر این است شاید بدلیل عدم توانمندی در برنامه ریزی از سوی حاشیه سازان تنها ایرادی که به چشم شان آمده لباس آستین کوتاه و یا تی شرت زرد بنده بوده است و آن را بولد کرده اند و چند جایی در محافل موضوع فوق را نقد کرده اند.
یاد ۱۹ آذر ۷۹ بخیر/ ساعت ۷.۳۰ دقیقه صبح بود و آن روز شروعی بر ماجراجویی های حرفه این روزهایم می باشد.
من میثم حلالی نصب به لطف دوستان هیئت مدیره خانه مطبوعات و همچنین مدیریت خانه مطبوعات دکتر افشار پرویزی بابادی سمت مشاور ارشد برنامه ریزی این خانه را عهده دار شدم و طبیعتا با توجه به سابقه ۲۰ ساله ای که در این عرصه دارم بخشی و نه همه مشکلات اهالی رسانه خوزستان را می دانم.
خون دل خورده ام، بی حقوقی کشیده ام، روزهای خوب و پولداری را هم دیده ام، سیلی خورده ام، تهدید شده ام، ساعت ۵ صبح برای رسیدن به جلسه ای در شهرستان گتوند در باران از خانه بیرون زدم و ساعت ۳ شب خانه آمده ام، طعم تلخ دادگاه رفتن و شکایت را هم چشیده ام و طعم خوش دوستی و برادری و خدمت به مردم را هم.
اما علیرغم اینکه سعی کرده ام با همه دوست باشم و به کسی نیشتری حداقل دوستان مطبوعاتی ام نزنم، نمی دانم چرا عده ای به جای اینکه تفکرات و ایده های مرا ببینند بیشتر تی شرت زرد رنگ و شلوار لی تن ام را دیدند.
آقا و یا نمی دانم خانمی که نقد کرده اید، نقدتان به جا دمتان گرم، اما ای کاش می نوشتید و می گفتید که ایده هایش بزرگترین دغدغه این روزهای اهالی رسانه است، ای کاش می گفتید که مطبوعات نیاز به قشر جوان و پویا دارد و جوان شاید لباس آستین کوتاه و تی شرت هم بپوشد، من هنوز ۴۰ سالم نشده و جوانم و یک روز هم فارغ از تمام روزهایی که لباس اداری و رسمی و آستین بلند پوشیدم و کسی نگفت مرحبا دوست داشتم با لباس آستین کوتاه و تی شرت زرد رنگ در محفلی که متعلق به خودمان است و ۲۰ سال عمرمان در آن گذشته حاضر شوم.
آیا باید مورد نقد قرار بگیرم!؟
اما دغدغه هایم:
می طلبد مسئولین استان به خصوص دوستان اهل رسانه فکری برای نشریات استان کنند، این خوب نیست در استانی که بخش عمده ای اقتصاد کشور را تامین می کند شاهد روزنامه های کم کیفیت ۴ صفحه تک رنگ و بدون محتوای تولیدی باشیم و هیچ خبرنگار زبده ای در روزنامه ها چند سالی باشد که پرورش نیافته باشد.
ناراحت می شویم توزیع کننده روزنامه گلایه کمبود بنزین را بکند، یک بار هم که شده و برای اولین بار هم که شده نامه ای تهیه شود و برای سهیمه بنزین خبرنگاران و توزیع کنندگان به رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور و هر کسی که می تواند این مشکل را مرتفع کند بنویسیم که آقایان ۶۰ لیتر بنزین برای ۱۰ روز یک خبرنگار و یا یک توزیع کننده فعال هم کم است.
من دغدغه تامین وسایل مورد نیاز و ضروری خبرنگاران را دارم، مهمترین وسیله مورد نیاز خبرنگاران موبایل و لب تاپ و کامپیوتر و دوربین شان هست، اما خدا نکند یکی از اینها برایش مشکلی پیش بیاید، آن وقت باید حداقل ترین مبلغی که برای تهیه هر کدام از این وسیله ها تامین شود ۱۰ میلیون تومان است که فکر نمی کنم هیچ خبرنگاری در استان حتی نصف این مبلغ را هم حقوق بگیرد و درآمد داشته باشد، اما شاید بتوانیم با دعوت از روسای اتحادیه این دو صنف یعنی موبایل و کامپیوتر به صورت اقساط این وسایل را تهیه کنیم.
موضوعی بعدی بحث تامین وسایل زندگی خبرنگاران است، خبرنگار در شرف ازدواج زیاد داریم که باید برای خرید یک تلویزیون و یا یک یخچال فریزر و … رقم ۴۰-۵۰ میلیونی تومانی در جیبش باشد که می شود با رایزنی با برخی از ادارات خبرنگاران عضو تعاونی هایشان بشوند و از وسایل و کالاهای خانگی به صورت اقساط استفاده کنند.
موضوع دیگر اینکه فکر می کنم یارانه مطبوعات سالهاست برای خوزستانی ها یارانه چندرغازی باشد و با توجه به افزایش هزینه های چاپ این یارانه نتواند تامین نیاز حتی ۲ ماه یک رسانه در استان را بکند، از این رو شاید بشود با رایزنی و چانه زنی برای رسانه های استان مقداری به این سهم بیافزاید.
انتظار دیگر اینکه اگر ما قرار است کاری در خانه مطبوعات برای رسانه ها آن هم به خواسته خودشان انجام دهیم، لطفا رسانه ها تا رسیدن به نتیجه پیگیر موضوع باشند و البته از ما حمایت کنند، طی برنامه ریزی مدیرانی که کار رسانه ها پیش آنها گیر است را بخواهیم و رسانه های درگیر را هم بخواهیم، ما برای شکستن حصر آگهی های ثبتی داریم گلوی خودمان را پاره می کنیم، داریم گریبان خودمان را پاره می کنیم، اما این شائبه که دوستان بگویند رفت و برای خودش زد بسیار زشت و نارواست، دوستانی که درگیر موضوعی هستند بیایند و در جلسات حاضر باشند و از حقشان دفاع کنند، نه اینکه یک رستم باشد و یک دست لباس و زره مقابله کوهی از مشکلات که چند ده سال است که مرتفع نشده اند.
آقا و خانمی که تی شرت زرد رنگ مرا دیده ای و آن را علم کرده ای و بر سر من کوبیدی این دیدگاه من است، توانمندی رسانه ها حداقل در همین چند موضوعی که مطرح کردم، ای کاش اینها را هم میدیدی و مقداری فکرت به این سمت می رفت که هر کسی تی شرت پوشیده و شلوار لی آنی نیست که تو در فکرت و تصورت نشسته ای آن را قضاوت کردی که بدترین اتفاق قضاوت دیگران در نبودشان هست.
